e-mail dit naar een bekende.

Tijdens de Dakar Rally verzorgt Mirjam Pol uit Borne, de winnares bij de vrouwen in 2009, een dagboek vanuit Zuid-Amerika. Hieronder aflevering 1:

‘Ik had eerst na m’n finish zondag in Córdoba het gevoel dat ik in de tweede etappe hartstikke slecht gepresteerd had. Ik had meer geluk dan wijsheid, het ging niet best. Moest ook echt wennen aan m’n nieuwe motor. En het ging meteen van het begin vol gas, anders dan in voorgaande jaren. De etappe was anders opgebouwd en kende veel verrassingen en gevaarlijke punten. Bochten waar je langzaam door moest, zoniet dan ging je onderuit. Maar na een tijdje ontdekte ik in het bivak dat alle overige dames - op één na, de Spaanse Laia Sanz - achter me waren gebleven. Toen dacht ik: het valt ook wel mee hoe ik ’t heb gedaan.'

'Van de eerste drie, vier dagen moet ik ’t toch niet hebben. Dit soort etappes - met veel gravel, stenen en rotsen, door de bergen en ook erg veel techniek vragend - liggen me nu eenmaal niet echt. Mijn momenten komen rond de rustdag, in het zand. Nu moet ik de schade beperken.
Het was zeker geen superdag, maar een van m’n belangrijkste concurrentes voor de eindzege - de Zweedse Annie Seel - had ’t ook verprutst. Problemen met de tank, hoorde ik. Dat merkte ik toen ze me vijf kilometer voor de eindstreep ineens voorbij kwam. Aanhaken, dacht ik meteen, dan blijf ik haar altijd voor in het klassement. Seel zou hier normaal gesproken met Sanz, die ruim 17,5 minuut wegreed, hebben kunnen meekomen.

In het gebied waardoor we zondag reden, was de dagen ervoor heel veel regen gevallen. De wedstrijdleiding waarschuwde ons vooraf dat ’t spannend kon worden bij de beekjes en rivieren die we zouden tegenkomen. Bij één rivier stond een sterke stroming, daar was ’t echt even oppassen. Verder viel ’t mee, al trof je overal plassen en wegsporen. Ik had dit eigenlijk eigenlijk wel verwacht.
Na 23 kilometer zag ik na een haakse bocht, die je echt voorzichtig moest nemen, het eerste slachtoffer van Dakar 2011 langs de weg liggen. Geen idee wie, maar hij was er ernstig aantoe. Die kon echt niet verder. Ik hoorde later dat-ie van alles gebroken had. Dat gaat mij echt niet overkomen, dacht ik nog.
Van slaap komt weinig. De afgelopen nacht sliep ik vier uur, en dat zal wel even zo blijven. Maar zo is Dakar. Ik heb nog steeds niet veel tijd gehad om de routes voor de komende dagen door te nemen. Te druk met andere dingen. Dus ik laat me maar verrassen.’