e-mail dit naar een bekende.

Helaas geen bericht uit San Rafael woensdagavond. Het is een heel bijzondere nacht geworden. Toen de eerste motorrijders binnen kwamen gedruppeld in het bivak bleek al uit hun verhalen dat het een legendarische etappe ging worden. De zwaarste in deze Dakar tot nu toe. Het venijn zat duidelijk in de staart. Tusssen CP2 en de finish van de special stage moesten de eerste duinen van de rally bedwongen worden. Op papier leek het allemaal wel te doen. Een relatief klein gebied, zo'n 30 kilometer lang, moest doorkruist worden.

Maar wel met erg weinig aanwijzingen van het roadbook. Nu de zon opkomt en de rook opgetrokken is weten we eindelijk hoe zwaar de Argentijnse duinen zijn. Het bleek een waar slagveld waar menig deelnemer zijn Waterloo vond. Heel de nacht was er minimale informatie hoe het de deelnemers verging die volop aan de slag waren om de duinen te overmeesteren. Simpelweg omdat de organisatie handen tekort kwam om alle crisis situaties het hoofd te bieden. Veel uitgeputte motorrijders hadden hun noodbaken aangezet en de helikopters vlogen af en aan om de gewonden coureurs af te voeren. Gedurende de gehele nacht kwamen er auto's en trucks binnen die allemaal dezelfde lezing gaven. Trucks die op de kant zijn gegaan en auto's die tot aan de assen vast zitten in het woestijnzand.

Om 9 uur s'avonds werd op de briefing verteld dat alle deelnemers die nog op de route waren op CP2 zouden worden opgevangen. Dat zou voor hen dan de finish van de proef betekenen en daarna konden deze deelnemers over een alternatieve route naar het bivak koers zetten en toch in de wedstrijd blijven. Voor Erik kwam deze oplo! ssing echter te laat. Ondanks de nodige obstakels die al genomen moesten worden voor CP2 slaagde Erik erin om al vrij vlot deze CP te bereiken om daar af te stempelen. Toen nog onwetend over de lange nacht die hem te wachten stond... Dat was natuurlijk ook het geval voor ons, de volgers in de assistentietrucks. Informatie was schaars en de wildste verhalen deden de ronde. Het werd al snel duidelijk dat Erik & Mark aan de zware opgave in de duinen begonnen waren maar hoe ze ervoor stonden bleef gissen. Diep in de nacht was er voor het eerst kort contact via satelliet telefoon.

We zitten midden in de duinen. Het is ontzettend zwaar. Toen we de duinen ingingen werd het al snel donker en het is ondoenlijk om hier s'nachts met de buggy doorheen te komen. Ik heb zojuist besloten om te gaan rusten en te wachten op de ochtend om dan bij het eerste daglicht opnieuw aan te zetten.

Toen vanochtend de zon opkwam in het bivak was de spanning te snijden. Gaan ze het redden. Tergend langzaam verstreek de tijd maar omstreeks 8 uur kwam de opluchting. De mannen hadden het gered! Een prestatie van formaat. Veel tijd voor een uitgebreide lezing van hun belevenissen was er niet want door hun goede tijd op CP2 moest er erg vroeg gestart worden. Dat hield in dat er minder dan een uur was om weer fris en fruitig aan de start te verschijnen voor etappe nummer 6. Mark kon snel wat gaan eten om daarna het roadbook klaar te maken. Een hele klus gezien de vele wijzigingen die de organisatie heeft doorgevoerd om de rally vandaag een iets minder zware  dag voor te schotelen. Of dat lukt blijft afwachten want het feit wil dat de eerste kilometers van vandaag de laatste duin kilometers van gister in tegenovergestelde richting zijn. Dat belooft wat!